Verslag Kamp Ahoy 1990

Verslag Kamp Ahoy 1990

Hoewel het kampverslag van 1989, geschreven door André, nog niet helemaal uitgewerkt is, wilden wij toch maar vast beginnen met het verslag van Kamp Ahoy 1990. Nadat iedereen, behalve Daniel van Dam, zijn bagage had ingeleverd vertrok het peloton fietsers onder “stralende” weersomstandigheden richting de bossen van Den Hout. Twee dingen vielen op: Leonard kwam zonder lekke banden aan en Paul Ahsman kwam aan. Het obstakel genaamd Brienenoordbrug was dit jaar vervangen door een pontje. Na ons bezoek moest het pontje ook vervangen worden. We snappen nu dat Drs. P er gek van is geworden: DE BOOT IS VOL! Zonder verdere problemen bereikte het peloton het kamp. Ruimschoots voor 17:00 uur kwamen vermoeid maar trots Peter, Dennis en Harry bij het kamphuis aan. Het moet toeval geweest zijn dat ze 16 seconden overhielden, want volgens ons kunnen ze niet eens klokkijken (dit kunnen we makkelijk schrijven, want ze lezen het toch niet of iemand moet het ze voorlezen). Een stuk makkelijker hadden de pupillen het op de heenreis, want zij werden droog overgebracht in de auto’s van hun dolgelukkige ouders, die een week rust in het vooruitzicht hadden.

Tot onze grote schrik bleek Chris toegevoegd te zijn aan Jan. Zij namen de opdracht dat de bosspelen niet te lang mochten duren wel erg serieus. Om half tien was het spel afgelopen, wat niet wegneemt dat het spel geslaagd was. Dit kwam mede door het improvisatievermogen van de posten. Zij verzonnen bijvoorbeeld de volgende spelen: kruisboogpijltje zoeken, autodeurtje openbreken, enz. Na het bosspel was er nog een hapje en een drankje voor een ieder en hierna gingen de kleintjes naar bed. Alhoewel Paultje Hendriks maanden had gezeurd om bij Henny Hamers op de kamer te mogen slapen hebben we dit uiteindelijk niet gedaan want kinderen die vragen worden overgeslagen. De volgende morgen werd iedereen rond de klok van zevenen op de gebruikelijke lieftallige wijze gewekt door de oude gehaktbal. Na het ontbijt startte de voetbalcompetitie tussen PEC, NEC en NAC, ook wel genoemd PEK, NEK en NAK. Al snel bleek NEC een zware weec tegemoet te gaan. De eerste klappen waren al uitgedeeld. De volgende klappen volgden ’s middags tijdens de nieuwe sporten korfrugby en hakhokcey. Ondanks het perfecte fluiten van Bart-Jan mag het een wonder heten dat hierbij geen gewonden zijn gevallen!

Verbale klappen volgden nadat Rober duidelijk had gemaakt dat West-Duitsland zijn favoriet voor de WK (of WC) was. Rober: wil je nu eindelijk de fiets van Pino eens teruggeven? Tijdens de WK-finale zat er overigens bijna niemand voor de buis. Waarschijnlijk lazen ze met z’n allen het tijdschrift dat Joris Landa van zijn vader had meegekregen. Nadat de jongsten en allerjongsten in hun zac waren gekropen, ontpopte zich in de eetzaal een spectaculaire modeshow. Gelukkig zijn de foto’s hiervan mislukt. De volgende ochtend zaten we weer op en top fris aan het ontbijt. PEC nam deze dag bij de voetbalcompetitie een lichte voorsprong door het goed presterende K-team. Zelfs hun keeper Frank scoorde uit een uittrap! Dankzij Raymond Niessler werd het voor NEK steeds moeilijker maar zij gaven het nog niet op. ’s Middags was het tijd voor het onvervalste Cartego-spel, maar ach, wat werd er weer vals gespeeld. Na wederom een uitstekende maaltijd werden we weer het bos in gestuurd, deze keer voor het bosspel van Aad en Mathijs. Ook dit spel was zeker een sukkes, vooral het modderbad was erg lachen ondanks het modderfiguur dat Gé hierbij sloeg. Cees-Jan had als enige aan de verjaardag van Henc gedacht en dus ballonnetjes meegenomen.

De volgendeelftallen verrast met een koude douche tijdens het voetballen. Sommige leiders hadden deze plensbui wel nodig om wakker te worden. Vervolgens werden de voorbereidingen getroffen voor de traditionele fietsenrally die dit jaar iets anders was opgezet dan andere jaren. Speciaal voor Harry Overduin startten we aan de Belgische grens, want zijn leus is namelijk: beter dicht bij België dan te lang op school! Verder ontstonden tijdens de fietsenrally de volgende leuzen: dom zijn duurt het langst (Gé); de capitein verlaat altijd als laatste zijn schip(Albert); groot besteld, klein betaald (Paul) en: tandje bij (Raymond Torenvlied).

Ton: nog bedankt voor het rijden van het busje, maar de volgende keer weer gewoon op je plaats achterin het busje gaan zitten. Deze dinsdagmiddag was er voor de kleineren weer een gigantisch spel georganiseerd gn allen een keertje vroeg in. Woensdag visitedag. Al vroeg stroomde de visite binnen. Cees van Wesdonc had een matras en honderd moorkoppen meegenomen. Helaas ontbraken de stukjes ananas. Volgend jaar beter, dus ananas in plaats van Kees.

‘s Avonds een spel voor knappe coppen van Hans en André. Zelfs de organisatoren zelf begrepen maar voor 50% hoe het spel in elkaar zat. André dus. Hierna volgde nog een echte verrassing: een dropping! Dit jaar dus weer een brug te ver, maar daar zeiken we niet over. Het gevolg was een plaatselijke bui. Na op donderdagmorgen de boterhammen naar binnen geworsteld te hebben gingen we verder met de oerspannende voetbalcompetitie, want zelfs NEC begon plotseling punten te pakken. Helaas stonden Jeffrey Maat zijn beentjes iets te ver uit elkaar, zodat de bal al na 19 sekonden achter zijn oren lag. Alleen Raymond Niessler stond wederom met lege handen (aan de kant).

’s Middags stond in de Warande Jim Nederhand met lege handen én met rode koontjes. Ze bleek er inderdaad haar op te hebben … op haar tanden! Ook hier werden de nodige Leonidasliederen ten gehore gebracht die tot ver in de omtrec te horen waren. De glijbaan werd door onze jongens weer vakkundig vastgezet. Na het avondeten was het de beurt aan Ed Scheers en Peter voor het bosspel. Nadat tovenaar Merlijn in het eerste gedeelte van het bosspel wederom als een mysterieus figuur door het bos had gelopen, werd hij door het drinken van een toverdranc kwaadaardig. Met behulp van de boze geesten maakte hij het de kampgangers heel erg moeilijk. Hierdoor werd het noodzakelijc om hem aan het einde van dit spel op specktakulaire wijze te verbranden. Helaas kon Hans op het laatste moment ontsnappen. Geheel uitgeput maar met een gerust hart gingen we op één oor.

De vrijdagmorgen stond in het teken van de beslissing van de voetbalkompetitie. De eindsprint tussen PEC en NAK werd op het allerlaatste moment door Leon Zappey in het voordeel van NAC beslist. Helaas voor NEK de laatste plec. Helaas kunnen wij de exakte einduitslag van de voetbalcompetitie hier niet geven want die oude gehaktbal is nu nog steeds alles aan het narekenen, omdat hij nog altijd niet kan begrijpen dat zijn zoon dit jaar geen kampioen is geworden. Tijdens de traditionele bingo vielen er weer fantastische prijzen te winnen. Henny zag het einde van het kamp naderen en werd steeds enthousiaster. Hij schreeuwde als een volwaardige Hans van der Togt de nummertjes van de balletjes door het bos. Omdat Chris nog geen kip klaar kan maken aten we dit jaar nasi als galgenmaal.

Na dit laatste avondmaal werd de eetzaal verbouwd tot een ware schouwburg voor de cabaretavond. Het programma van deze avond was gesplitst in twee delen. Tijdens het eerste deel waarbij iedereen aanwezig was, werd de Snorkaalbeker niet door Paul aan NAC uitgereikt, want de beker was zoek. Aangezien de bosspelen na een uitermate spannende strijd op het laatste moment werden gewonnen door PEK, kwam de kleinste van dit team, Martijn Derickx, de bosspelenbeker in ontvangst Hans Rens, Mevrouw Mathilde Stemband en Robert Cweetniet kregen de zaal plat. Serge sloot het eerste gedeelte af met een paar sketches. Nadat spelers naar bed waren gebracht werd de betekenis van het lied het peil dat zakt  pas echt goed duidelijk. Het TROS-spel Op goed geluk stuurde Petra Goedhart en Bart-Jan Beerens het wereldwijde bosspelenkamertje in. Na enige minuten kwamen zij gehavend maar voldaan de kamer uitgestrompeld. Bij het opensnijden van Paul Ahsman stuitte dokter André de Hoog op een ware bierbrouwerij.

Nu weten we waar Gulpen Bier vandaan komt. Een uitzonderlijke aflevering van RUR sloot deze avond af, een geslaagde avond mogen we wel zeggen. Nog tot in de kleine uurtjes gingen de leiders door. Ondanks de korte nachtrust stond iedereen de volgende (?) ochtend fris en monter met een dweil of trekker in zijn handen. Dankzij het feit dat Leonard zijn schema was kwijtgeraakt verliep het korvee veel soepeler dan andere jaren zodat we al vroeg de fiets konden bestijgen. Buiten het feit dat Sander Vervloet zijn stuur afbrak zijn er op de terugreis verder geen ongelukken gebeurd. Over ongelukken gesproken: omdat er voor het kamp een lukratief contrakt was afgesloten met het plaatselijke ziekenhuis moesten we gedurende de week minstens 7 klanten langsbrengen. Dit is gelukt dankzij Chris Brokchus die een oogje dichtkneep, Raymond Torenvlied die momenteel een fietsenstalling beheert en Daniel van Dam die als vaste klant een abonnement met korting aangeboden kreeg. Chiel Devilé, het vierde slachtoffer, werd het sleutelfiguur van het kamp en Raymond Niessler bleef met zijn achillespees in het net hangen bij het zoveelste doelpunt dat hij om zijn oren kreeg. Nummer zes, genaamd Gé, raakte geblesseerd omdat hij gestruikeld was en Ton Cockerler maakt het zevental vol. Hij moest zoals gebruikelijk dagelijks op kontrole bij de psychiater komen. Alle andere kampgangers waren gewoon versleten. Hopelijk is iedereen voor 20 juli 1991 weer hersteld, want dan begint het volgende kamp!!!

(De schrijvers van het verhaal staan nergens vermeld, maar vermoedelijk is de tekst door Hans Hollander en Kees-Jan de Jong geschreven.)

Leave A Response


5 × = vijfendertig