Oud-Ledendag: herinneringen van Martijn Verweijen

Oud-Ledendag: herinneringen van Martijn Verweijen

Op 13 april 2014 werd een Leonidas oud-ledendag georganiseerd. Martijn Verwijen reageerde direct. Hij stuurde onderstaande mail, waarin hij herinneringen ophaalt:

“Als het even kan, zal ik 13 april a.s. een kijkje nemen bij de reünie. Woon al jaren in de Hoeksche Waard, maar stam uit een oud Leonidasgeslacht. Mijn vader, ooms en familie voetbalden al voor de oorlog in diverse elftallen. Mijn vader stond destijds bekend als “De Spijker”. Twee van mijn ooms waren broeder en verbleven in het nu verdwenen klooster aan de Van Somerenweg in Kralingen. Zij bezochten de wedstrijden van het eerste in habijt, wat toen heel gewoon was.

Ik herinner me nog het moment dat Leonidas een tribune ging bouwen. Een sensatie en in onze ogen een bewijs van de grootsheid van de club. Aanvankelijk kon je alleen op de tribune plaatsnemen met een apart kaartje. Meestal konden we met ons vader meeglippen.

Het terrein aan de Gordelweg kende een gemeentelijke bewaker. Een barse man waar we als kind erg bang van waren. Op een zaterdagmiddag moest ik van de leider van ons elftal (Van Leeuwen) twee leren ballen gaan halen uit het materiaalhok. Met knikkende knieën (op weg naar het schavot) werd aan die ongewenste opdracht voldaan.

Eens hadden we de brutaliteit om doordeweeks stiekem te gaan voetballen op een van achterste velden. Mooi gras met echte doelen. Nu staat daar het CBR (nog?). Het duurde niet lang of de bewaker kwam er op de fiets aan. In doodsangst vluchten we door de bosjes, over de sloot, over de spoorbaan richting de Kleiweg. De volgende zondag durfden we nauwelijks de kassa te passeren. Mijn vader gaf hem zoals gebruikelijk een sigaret (toen nog cigaret). De wrake der waker bleef uit.

Het eerste was heilig, de spelers onaanraakbare grootheden. Nooit zullen we de kampioenswedstrijd Leonidas – Westlandia vergeten. Deze wedstrijd speelde zich af in een echt stadion, Houtrust.

Na afloop moesten we snel naar huis. Dronken van geluk wegens het behaalde kampioenschap zaten we in de trein, niet begrijpend dat daar een ongeïnteresseerde stilte heerste. Ook de route van CS naar huis was eigenlijk een deceptie. Er was nergens iets van enige opwinding te merken. De volgende dag kocht mijn vader bij wijze van uitzondering het Algemeen Dagblad  met de bijlage Sport en Sportwereld, omdat onze eigen katholieke krant, De Maasbode, niet zo aan sport deed. Weer wachtte een kleine teleurstelling. Slecht een paar regeltjes! Een mooie les, de ene wereld is de andere niet.

Een ander memorabel voorval tot slot; Opwinding maakte zich van mijn broer en mij meester toen we hoorden dat we mee zouden mogen over zee naar Middelharnis! Een auto hadden we thuis natuurlijk niet, dus verre uitwedstrijden waren niet voor ons weggelegd. We konden mee met een auto. De week voor het grote gebeuren waren wij uitermate braaf. Moeder wilde namelijk nog wel eens dreigen met: “geen voetbal zondag” als we weer eens strontvervelend waren.

De reis voerde naar Hellevoetsluis, waar we ons inscheepten voor het grote avontuur. Helaas kwam er spoedig dikke mist opzetten. De zeereis werd tergend langzaam afgelegd. Geen grote golven, geen mooie vergezichten. Was dat nou de zee?

In Middelharnis aangekomen moesten we nog een half uur flink lopen. Van de wedstrijd weet ik alleen nog, dat we verloren en dat het indringend koud was. Op de terugreis wachtte nog een onaangename verrassing. We konden niet met de auto mee terug. Ik neem achteraf aan, dat onze chauffeur nog met zijn maten wilde gaan stappen en dat mijn pa vanwege de kinderen natuurlijk niet mee kon.  Ik zie mijn vader nog nerveus heen en weer lopen en naar huis opbellen in een café. Een eindeloze ommelandse reis bracht ons laat in de avond thuis.

Geheel onbegrijpelijk was het nieuws, enige jaren later, dat Leonidas weg moest van de Gordelweg. Kon dat waar zijn? Ja. Alles ging tegen de vlakte. Ook Xerxes en het Zilveren Stadion moesten er aan geloven. Het Erasmuspad bleef surrogaat. “Aan de rand van Rotterdam, langs het Schiekanaal….” Zo kon het clublied niet meer. De club was vroeger heilig. Nu geheel weggezakt. Rijnmond Sport attendeerde mij onlangs op een mij geheel onbekend feit: Leonidas topklasse? Wij vonden tweede klasse KNVB al heel bijzonder.

Martijn Verweijen

img047

Leave A Response


+ drie = 12