Interview met Rob Claassen uit 1984

Interview met Rob Claassen uit 1984

Naar aanleiding van het overlijden van Rob Claassen op 31 augustus 2014 hieronder een oud interview met hem uit jubileumboek ter gelegenheid van het 75-jarig bestaan van Leonidas (1984).

Archief foto: Leonidas kampioen van de derde klasse in 1978
Achter: Joris Hoogvliet, Fokke de Jong, Ton Wouters, Ab van den Broek, Jan de Koster, Jan van Egmond, Rob Claassen, Alphons Thijssen, Jos Roestenburg, Eef Zondervan,
Voor: Joop Bouwens, Gerard Bergers, Rob Bergers, Han Laan, Peter van Zundert, Ton Gilbers, Martin Roestenburg

“Ik heb bij Leonidas een onvoorstelbare periode gehad. Ik ben er nu vier jaar weg en denk er nog steeds hetzelfde over”. Een allereerste reactie van Rob Claassen, leraar aan de Haagse Academie voor Lichamelijke Opvoeding en vijf jaar lang trainer van Leonidas. Rob Claassen wil echter niet direct van wal steken. Hij wil eerst nog eens nadenken over die tijd, om zijn herinneringen wat op te frissen. Maar zonder dat weet hij nog wel dat hij “samen met de jongens en samen met het bestuur gewerkt heeft aan een betere organisatie”. Door gebrek daaraan waren er wat goede spelers weggelopen en verkeerde Leonidas in een van haar diepste dieptepunten.

Een week later: “Mijn mooiste herinneringen? Ik kwam bij Leonidas in 1975. Oud-voorzitter van de club De Vos, ja: GZ, nam me aan. Er moest wat gebeuren met de club. Het eerste jaar werd ik geconfronteerd met een weinig georganiseerde selectie. We degradeerden bijna naar de vierde klasse”. Rob Claassen pakte de organisatie aan, deed wat aan de opleidingen van de jeugd en wist de gebroeders Roestenburg en Bergers weer bij Leonidas terug te krijgen. De voornamen van de jongens weet hij zo nog op te noemen, voor de achternamen heeft hij de hulp nodig van zijn echtgenote: “Jan van Egmond was toen nieuw. Wim, een vrachtwagenchauffeur, en van de jeugd kwam Ton (Wouters). Ik geloof dat hij nu aanvoerder is en afgestudeerd in wiskunde, ik had er een voortreffelijke steun aan. En natuurlijk Ab van den Broek. Hij heeft me goed de weg gewezen binnen Leonidas. Na het kampioensjaar, mijn derde seizoen, ging hij naar Afrika”.

De lijn kwam er bij Leonidas in. Rob Claassen hield zich ook bezig met de samenstelling van het tweede elftal en ook de opleiding van de jeugd wierp zijn vruchten af. ”Maar ik had natuurlijk ook geluk! Zo had ik Peter van Zundert, jammer dat hij te lief was voor het profleven anders had hij het bij Sparta zeker gemaakt. In de vijftien jaar dat ik met voetbal bezig ben geweest heb ik nooit zo’n goede linkerspits gehad als hij. Het werd een echte vriendenclub. En de laatste jaren was Joris Hoogvliet leider van het elftal, hij zit nu in het bestuur van Excelsior. Je had echt met sportjongens te maken. Je kon er mee praten, ik denk vooral door het opleidingsniveau: ze hadden vervolgonderwijs, hoger onderwijs of waren afgestudeerd. Er was niveau, het was prettig en je kon open met ze discussiëren, je hoefde ze niets wijs te maken. Bij andere clubs heb ik dat gemist”.

De reden ook dat Rob Claassen later bij het Haagse HBS vroegtijdig weggaat: “ze waren daar weinig prestatief”, zegt hij duidelijk met een ontevreden ondertoon. Het afscheid bij Leonidas had alles te maken met het werk van Rob Claassen. Er kwam een extra cursus lichamelijke opvoeding in Utrecht op de zaterdag. “We zijn toen als vrienden uit elkaar gegaan. Ik had gedacht dat het zoveel extra werk zou geven dat het met Leonidas niet goed te combineren zou zijn. Na een half jaar bleek dat reuze mee te vallen, wat dat betreft had ik nog wel door kunnen gaan. De jeugd had Carol Smits als B-trainer, ik vond het belangrijk dat de jongens ook een goede trainer van niveau hadden. Ik liet de club dus niet zomaar achter, de organisatie was heel wat beter geworden. Ik denk ook dat ik juist daardoor een heel gelukkige tijd bij Leonidas heb gehad”.

Tekst: Fons Simons

One Comment

  1. Keiko Claassen september 21, 2014 at 6:38 pm - Reply

    Geachte heer Simons, wat mooi om terug te kunnen lezen. Zoals u zult begrijpen ben ik ongelofelijk trots op mijn vader en de man die hij voor zoveel mensen geweest is. Dat Leonidas niet alleen in zijn leven een belangrijke rol heeft gespeeld laat ik u graag lezen door een stukje te delen uit de afscheidspeech die ik aan hem heb opgedragen:

    “…Zoveel mooie dingen hebben we samen gedaan. Je verhaaltjes voor het slapen gaan over Pietje Mier en Kareltje. Als klein meisje hield ik mezelf vast aan je surfplank en terwijl jij planeerde kroop ik naar voren om tussen je benen te gaan staan en het zeil samen met je vast te houden. Zoals ik ook samen met jou naar Spanje reed. Eerst achterop en jaren later samen ieder op onze eigen Harley. Die passie voor wind en water, avontuur en hang naar vrijheid heb ik in ieder geval van jou.

    De smaak van Stimerol die je me altijd gaf als we naar Leonidas gingen. De geur van Niveau, het laatste beetje thee met melk en veel te veel suiker, die ik uit je blauwe thermosfles mocht drinken als je thuiskwam van de Academie. M’n eerste verkering, m’n scheiding, het opknappen van m’n huisje. Alles deelde ik met jou. En altijd was je er voor mij. Altijd en onvoorwaardelijk…”

    Met oprechte en hartelijke groet, Keiko Claassen

Leave A Response


× 7 = vijfendertig